W XVIII w. zmniejszyły się wpływy euro­pejskie na formy krzeseł angielskich i odtąd meble te nosiły cechy bardziej rodzime. Po­czątek XVIII w. to okres popularności krzeseł w stylu królowej Anny (silnie zarysowane krzywizny kształtów, oparcia z zapieckiem w formie wazy, połączonym z ramą siedziska, cofnięte ramiona boczne, esowato wygięte nogi).

Pierwsze krzesła amerykańskie wykonywano wzorując się na angielskich przykładach, wkrótce jednak tamtejsi rzemieślnicy wzbogacili je o własne detale, które odzwie­rciedlały mieszankę europejskich kultur obecnych w Stanach Zjednoczonych. Styl nowo­jorski wiele zawdzięcza holenderskim osadnikom. Styl królowej Anny pozostawał w mo­dzie od trzeciej dekady XVIII w. do połowy lat 60-tych XVIII w., kiedy to popularne stały się modele Chippendale'a, wywierające silny wpływ na projektowanie krzeseł przez następne dwadzieścia lat.  

W tym czasie cała Europa znajdowała się pod wzrastającym wciąż wpływem neoklasycyzmu. Meble Roberta Adama, George'a Hepplewhite'a i Thomasa Sheratona coraz częściej zdobiła ornamentyka o motywach anty­cznych , a dekoracja snycerska ustąpiła miejsca dekoracji malarskiej. Po amerykańskiej wojnie o niepodległość (1775-1783), w latach 80-tych XVIII w. te właśnie modele zapoczątkowały styl, który w Ameryce Północnej nazwano stylem federalnym.